RSS

Category Archives: සමාජ

ජීවිතයේ මුල් වරට පොලිසියට ගියෙමි

සැබැවින්ම, ජීවිතයේ මුල් වරට පොලීසියේ ගේට්ටුවෙන් ඇතුළට පියවර තැබුවෙමි.

පොලිසිය, කෙල්ලෙකුට හෝ ගැහැණියකට තනිව නොයා යුතු තැනක් ලෙස මගේ මව්තුමියත්, පියතුමාත් යම් යම් අවස්ථා වලදී පවසනු අසා ඇත්තෙමි.

අද දිනයේ අප පොලිසිය වෙත ගියේ එම ආකල්පයද සිතේ යම් තැනක රදවා ගෙනය. එහෙත් මා හට හැගුනේ එම ආකල්පයට සපුරා වෙනස් අනෙකකි.

විශේෂයෙන්ම හද කම්පා කරවන සිදුවිම් අසන්නට දකින්නට විදින්නට ලැබුණේ කාන්තා කාර්යයාංශය තුළදීය.

අප ඒ අසළ මදක් රැදී සිටිනා විට වයස 15ත් 20ත් පමණ පරාසයක යැයි සිකිය හැකි ගැහැණියක් කොරිඩෝම අසල එහා මෙහා යමින් සිටියායය. ශරීරයෙන් කිව හැකි වූයේ ඇය ලාබාල මවක් බවයි. කතා බහේදිත් හැසිරීමේදිත් ඉතා ගැමි අව්‍යාජත්මයක් සේම සමාජාවබෝධයෙන් හිනම වු තැනැත්තියක් බව පෙනී ගියේ ඇය කෙරෙහි අප තුළ අනුකම්පාවක් ජනනය කරමිනි.

සුළු වේලාවකින් ඇය අසල බිත්තියේ වූ දැන්විමක් අකුරෙන් අකුර හඩ නගා කියවන්නට වූවාය. සැබැවින්ම ඇය කෙරෙහි, ‘පවු‘ යන සිතිවිල්ල අප සිත්හි නිතැතින් ඇති විය.

පසුව අප දුටු දෙයින් පෙනි ගියේ ඇය ඇගේ කුඩා බිළිදා නැවත රැගෙන යාමට පැමිණ සිටි බවයි. ඈ අත කුඩා ෆැනල් රෙද්දක් සහ බිළිදු හිස් වැස්මක් විය.

අප අදාල කාරණය සදහා කාන්තා කාර්යයාංශය තුළට ගිය විට සවන වැකුණේ ස්වාමියාගේ පහරකැමට පත්වූ කාන්තාවකගේ පැමිණිල්ලකි. ඇය ඉතා හොදින් ඇද පැළද සිටි කාන්තාවකි.

ඉතාම කටුක වූත්, වේදනාසහගත වුත් සිදුවිම වන්නේ එය නොවේ.

අදාල ප්‍රෙද්ශයේ සිදුව ඇති අපචාර, අපයෝජන, අනතුරු ආදීවූ බොහෝ දෑහි සංඛාලේණන ලබා ගැනීම මෙදින අප සතු කාර්යය වූ බැවින් අප මෙහි පිවිසියේ කාන්තා සහ ළමා අපයෝජනයන් පිළිබද දත්ත ලබා ගැනිම සදහායි.වයස අවුරුදු 8 සිට ඉහළට කුඩා පාසැල් දැරියන්ට සිදුව තිබූ ලිංගික අපයෝජනයන් මෙහිදී නෙත ගැටුණේ අප සිත් කම්පා කරවමිනි.

වෙව්ලන දැතින් පිටු පෙරලමින්, හිරිවැටී යන සර්වාංගයට වාරු ගනිමින් එකී සිද්ධීන් එකින් එක අපි කියැවිමු.

පොලිස් වාර්තාවේ එවන් එක් දැරියකගේ ජීවිතයම අදුරු කරමින් ලියැවි තිබූ පේළි ගණනක් මම ඡායාරූපගත කළද එය මෙහි දැමිම සුදුසු නොවේ යැයි සිතන හෙයින් නොදමමි.

පියවරුන්, කාම සේවනයේ ලෝලී අමනුෂ්‍යයන්, ගැබ්ගත් බිරිද නිසාවෙන් තම ආශා සන්තර්පනයට අහිංසක දැරියන් බිළිගත් කාමාතුරයන් විසින් අදුරු කරන ලද නොදරුවන්ගේ ජීවිත පිළිබද ලියැවුණු ඇග කිළිපොලායන වාර්තා එකින් එක අපි කියැවිමු.ලිංගික අපයෝජනයන් සිදු වූ ආකාරය අයන්නේ සිට ලියැවී තිබුණු එම වාර්තා කියවිමේදී මොවුන් මනුෂ්‍යයන්දැයි මම මාගෙන්ම අසා ගතිමි.

පොලීසිය…

එය නොයා යුතු තැනත්ද? මම කනගාටු වෙමි

මෙවන් දෑ කොතෙකුත් සමාජයේ එදිනෙදා අසන්නට ලැබුණද අද මෙන් ඒ කෙරෙහි සංවේදි වු දවසක් මට තවනම් මතක නැත.

පෙලිසිය කෙරෙහි මා සිත්හි පැවති යම් යම් අසුබවාදී දෑ යම් තරමකින් හෝ දුරු වු බව කියනු කැමැත්තෙමි.අහිංසක නොදරුවන් මෙවන් දුෂකයන්ගෙන් රැකගැනීම ඔබේත් අපේත් කාගේත් වගකිම වනවා සේම, මෙවන් අකාරුණික ඉරණමකට ඔව්න් ඇද වැටීමට ප්‍රථම, ඒ කෙරෙහි සමාජය දැණුවත් කිරිම පොලිසියේ පමණක් නොව තනි වශයෙන් ගත් කල්හි අප කාගේත් වගකීමක් සේ මම දකිමි. හදිසියේ ආ සිතිවිල්ලක් මත සේයාරුවක් දමමි…

Advertisements
 
2 Comments

Posted by on August 21, 2012 in සමාජ

 

පූර්ව බ්‍රාහ්මි ලේඛන කියවමු…

මෑතකාලීනව නිධන් සෑරීම යනු විනෝදාංශයක් මෙන් මහා පරිමාණව සිදුකරගෙන යන්නකි. මේ සදහා බොහෝ විට පැරණි ශිලා ලිපි සහිත ස්ථාන අවධානයව ලක්වේ.

**************************************************************************
මේ ඇරයුම,
නිධන් ඇති තැන් සොයා යාම උදෙසා පූර්විකාවක් වශයෙන් නොව,
තතු මනාව වටහා ගැන්මට
සහ
ඉතිහාසය ප්‍රායෝගිකව කියැවීමට හුරු විම පිණිස
එක් වන මෙන් සිදු කරන්නකි
***************************************************************************

අභිලේඛන යනු යම් මතුපිටක් මත සටහන් වූ දෑය. මෙකී සටහන්හි ඉතිහාසය සොයා යාමේදී ලොව ප්‍රථම නගරායනය හදුනා ගන්නට ලැබෙන ශිෂ්ටාචාර අවධීන්හිදී ලේණකගත සාධක රැසක් දක්නට ලැබේ. මෙසපොතේමියානු, චීන, ඊජිප්තු, ඉන්දුනිම්න ආදී ලෙස ගත් කල්හි මෙකී ශිෂ්ටාචාරයන්හි ප්‍රමුඛ වශයෙන් අක්ෂර හදුනාගත හැකිය.

අක්ෂර යනු සන්නිවේදන මාධ්‍යයකි. සංකේතානුසාරයෙන් දැක්වෙන මේවා ශබ්ද පදනම් කරගෙන හෝ වස්තූන්, සන්සිද්ධි ආදිය පදනම් කරගෙන රූපණය වී තිබේ. අප මෙහිදි අධ්‍යයනය කරනු ලබන්නා වූ ලංකාවේ නූතන අක්ෂර බිහි වීමේ පදනම සැකසූ බ්‍රාහ්මි අක්ෂර, ශබ්ද පදනම් කරගෙන පිහි වු අක්ෂර ක්‍රමයකි. නමුත් චීන අක්ෂර වෙත අවධානය යොමු තළහොත් ඒවා චින් සපුරා වෙනස් මගක් ගන්නා බව පෙනි යයි.

අක්ෂර වල අවැසිතාවය ලොව හමුවේ පැනනගිනුයේ සමාජ පරිණාමයත් සමගිනි. මිනිසා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් තම දැණුම අනුසාරයෙන් අත්කරගත් පරිකල්පනයේ ක්‍රමික දියුණුවත් සමග, භාෂා ව්‍යවහාරයෙන් පරිබාහිර වූ සංකේතානුසාරයෙන් සිදුකළ අදහස් ප්‍රකාශනයේ කලාවක් ලෙස අක්ෂර හදුනාගත හැකිය. දැනට හමුවන පැරණිතම සාධක මේ දක්වාත් ආරක්ෂා වි ඇත්තේ ඒවා සටහන් වු භෞතික තලයන්හි තිබු කල් පැවැත්මේ ගුණාංග හේතුවෙනි.

උදාහරණ ලෙස ලංකාව ගත් කල්හි පැරණිතම සංකේත සාධක හමුවන්නේ ප්‍රොටෝ ඓතිහාසික යුගයෙහි ලා ගැනෙන සුසාන පියන්ගල් මතයි. අක්ෂර සහ සංකේත වූ කල්හි යම් අදහස් ප්‍රකාශන මාධ්‍යයක් ලෙස ඉහතදිද සදහන් කළෙමි. මෙකී පියන්ගල් සංකේත සලකා බැලු කල්හි මේවායේ ඇති සටහන් බොහොමයක් පශ්චාත් කාලින පූර්ව ශිලා ලිපි අතර පරුමක වරු පිළිබද දැක්වෙන ලිපි සමග හමු වන බැවින් පූර්ව බ්‍රාහ්මි ලිපි සදහා, ඒවා ශිලා මත ලියැවුණු යුගයට පූර්වයේ සමාජ තත්වයන්ද ආදේශ වී ඇති බව විද්වතුන්ගේ පිළිගැනිමයි.

කෙසේ වෙතත් පූර්ව බ්‍රාහ්මි ලිපි පිළිබද අවධානය යොමු කිරීමේදී, වංශකථා සහ වෙනත් සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රයන් පිළිබදව පශ්චාත්කාලිනව හෙළි කරන සමාජ ව්‍යූහයක දළ සැකැස්ම මෙකී ලේඛන අනුසාරයෙන් ගොඩනගා ගත හැකි බව කිව හැකිය. මෙහිදි අවධාරණය කළ යුත්තේ වංශකථා ලියැවෙන්නේ අදාල සිදුවිම් සිදුවි වසර සිය ගණනක් ගිය කල්හි වන අතර, ඒ තාක් කටවහරේ පැවත ආ ඉතිහාසයට එම සංක්‍රමණ අවධියේදී නොයෙක් නොයෙක් සමාජ අන්වර්තයන් එක්වි තිබෙන්නට බෙහෙවින් ඉඩ ඇති හෙයිනි. තවද, නිදර්ශනයක් ලෙස නූතන ඉතිහාසය හෝ දේශපාලන පසුබිම ගනිමු. දේශපාලන මැදිහත්විම් යටතේ ඇත්ත ඇතිසැටියෙන් ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාම ඉතා අසීරු බව ප්‍රායෝගික දැනුමෙන් ඔබට වැටහි යනු ඇත. එසේ නම් විවිධ කාල පරාසයන්හි ශාසන සහ දේශපාලන ඉතිහාසය සටහන් තැබිමේදී මේ සදහා නොයෙකුත් බාහිර බලපෑම් එල්ල වන්නට ඇත. (රජුට විරුද්ධව යමින් නියම ඉතිහාසය එනම්, ඇත්ත ඇතිසැටියෙන් දැක්වු චීන ඉතිහාසාඥයාට තම අංග අහිමිවුවාක් වැනි දෙයක් ලංකාවේ සිදුවූයේ නැත.) මහාවංශය පරිශීලනයේදී වුවද බොහෝ විට පරස්පරතා හමු වන ආකාරය දක්නට ලැබේ. එහෙයින්, තත්කාලින සිදුවිම් වඩා මැනවින් අධ්‍යයනයට පාදක කරගත හැකි අගනා මූලාශ්‍ර ලෙස ශිලා ලිපි අත්කරගනුයේ අද්විතීය ස්ථානයකි.

නමුත් පූර්ව බ්‍රාහ්මී ශිලා ලිපි පරිහරණයේදි සහ ඒවා අර්ථ ගැන්වීමේදී අප බෙහෙවින් සුපරික්ෂාකාරි විය යුතුය. මන්ද අප අර්ථ සපයන්නේ අප ගතකරන සමාජ ආර්ථික දේශපාලනික සංස්කෘතික වටපිටාවකට හැමඅතින්ම විෂම වූ අප නොදන්නා, නොහදුනන, ආයතනික පසුබිමක් තිබූ, අදින් වසර දහස් ගණනක එපිට ඇති ඉතිහාසයක් කෙරෙහි විම හේතුවෙනි. මෙකි සමාජයේ තතු නියමාකාරයෙන් සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රයන් තුළින් ගෙන එන්නේද නැත. මන්ද සමාජයක පැවැත්මේදි එහි වර්ධනය සහ විකසනය නිරායාසයෙන් සිදු වන්නක් වන අතර පවත්තා සමාජ තත්වයේ සිට අතීතය ඒ ආකාරමයැයි සිතා සාපේක්ෂ වශයෙන් මෙන්ම තත්වාකාරයෙන් බැලිය නොහැකි බැවිණි.

සාහිත්‍යකරණයේදී හුදෙක් අලංකාරෝක්ති භාවිතය නිරායාසයෙන් සිදු වන්නකි. තවද යමෙක්, යමක් කෙරෙහි දක්වන ගෞරවනිය ආකල්පය සහ යමෙක්, යමක් කෙහෙරි පවතින අප්‍රසන්නතාවය මෙන්ම ගැරහිමද ලේඛනයේදී විවිධාකාරයෙන් හදුනාගත හැක්කේ භාෂා විලාසය හසුරුවා ඇති ආකාරයෙන් හා අදහස් ප්‍රකාශනයන් අනුවය. ලාංකේය සාහිත්‍ය මූලාශ්‍ර අධ්‍යයනයේදී මෙකි සාධක මැනවින් විද්‍යමාන වේ.

මෙම ‍ලිපියෙහි මෙකි තොරතුරු අන්තර්ගත කිරිමට ප්‍රධානතම සාධකය වූයේ, අභිලේඛන යනු කවරක්දැයි දළ වශයෙන් හෝ වටහා ගැනිමට සැලැස්විමයි. උක්ත සාධක අනුව, යම් සිද්ධියක් සිදුවූ කාලයටම අයත් වන අභිලේඛන ගනයෙහි ලා ගැනෙන, නිවැරදි තොරතුරු යම් තාක් දුරට විස්තර සහිතව ඉදිරිපත් කරන පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂර සහිත ලිපි පිළිබද දළ ආකල්පයක් ලබා ගත හැකි වන්නට ඇතැයි සිතමි. දෙවනුව පුර්ව බ්‍රාහ්මී යනු කවරක්දැයි විමසා බලමු.

මෙය භාෂාවක් නොව අක්ෂර මාලාවක් පමණි. පෙර කී ලෙස, ශබ්ද මුලික කොට බිහිවූ මුල්කාලීනව හදුනා ගන්නට ලැබෙන, ශිෂ්ටාචාරගත සංනිවේදන ක්‍රමයක් වන්නේ මෙයයි. මෙකී අක්ෂර සැලකු කල්හි උත්තර සහ දක්ෂින ඉන්දීයාව තුළ මෙන්ම ලංකාවේද දක්නට ලැබෙන සමානතා බෙහෙවින් පවතී. අසමාන වන්නේ අක්ෂර එකක් දෙකක් පමණි. මෙකී තත්වය මත තත්කාලීන සමාජ ව්‍යූහය තුළ පැවති සංදතා පැහැදිලිව හදුනාගැනීමේ හැකියාව ලැබේ. ආරම්භය පැහැදිලිව කිව නොහැකි වුවත්, ක්‍රි.පූ. පළමු සියවස දක්වා පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂර භාවිත විණි. ආරම්භය තිර ලෙසම කිව නොහැකි වන්නේ ලේඛන සටහන් වූ මාධ්‍ය අතුරින් අද වන විට ශේෂ වි පවතින්නේ මැටි බදුන්, ශිලා පෘශ්ට ආදී ජීර්ණය අවම සීඝ්‍රතාවක පවතින මාධ්‍ය පමණක් වන බැවිනි. තවද සැම දෙයකම පාහේ මෙන්ම අක්ෂරද ක්‍රි.පූ. තුන් වන සියවසේ හිටි අවියේ පහළ වූයේ යැයි කිසි විටෙකත් නිගමනය කළ නොහැක. ඒවාටද ප්‍රාථමික මට්ටමේ ආරම්භයක් වර්ළධනයක් විකසනයක් පැවතීම ස්වභාවික සංසිද්ධියකි. සමාජයේ සිදුවන ඔනෑම වර්ධනීය තත්වයක් සේම, අක්ෂරවල උපයුක්තතාවයත් සමග අක්ෂර කලාවද වරධනය වු ආකාරය මෙකී ශිලා ලිපි කාලයත් සමග දක්වන අනුවර්තන ඇසුරෙන් විද්‍යමාන වේ. පූර්ව බ්‍රාහ්මී, අපර බ්‍රාහ්මී ආදී ලෙස බ්‍රාහ්මී අක්ෂර මාලාව තුළ යුගකරණයක් හදුනා ගන්නේ එහෙයිනි.

ලේඛනගත වන මාධ්‍යයේ පෘශ්ටීය ස්වභාවය අනුව, ඒ ඒ අක්ෂර සටහන් කළ ශිල්පියාගේ පැවති සාක්ෂරතාව මත, ප්‍රදේශානුබද්ධව දක්වන සුවිශේෂීතා මත සහ ශිල්පීය දක්ෂතාවය මත මෙකී අක්ෂර සටහන් යම් යම් ආකාරයේ විෂමතා විවිධතා දක්වයි. නූතන සමාජයට කිසිසේත් සම කළ නොහැකි වූ, නූතනයේ මෙන් ක්ෂණික මානව සම්බන්ධතා ඇති කර ගැනීමට අපහසු වූ සාකච්ඡාවට ලක් වන අවධියේ සමාජ ව්‍යූහයට හැකිතාක් හෝ සමවැදී මෙකී කරුණු විමසා බලන්නේනම්, හම වකවානුවේ සෑම පුද්ගලයාම සාක්ෂරතාව සහිත වූයේදැයි සිතා බැලිය හැකිය. මේ බව විමසීමට සාධක වන්නේ මෙම පූර්ව බ්‍රාහ්මී ලිපි අතර උඩ යට මෙන්ම වම දකුණද මාරු වූ අක්ෂර සටහන් ඇතැම් අවස්ථාවන්හි දක්නට ලැබීමයි.
අප දැන් පුර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂර මාලාවේ දළ සැකැස්මත් විමසා බලමු. මෙහි පහත දැක්වෙන්නේ එකී අක්ෂරයන්හි මූලික හැඩ කිහිපයක් පමණි.

(ඡායා රූ හොදින් නැරඹීමට, අදාල ඡායාරුව මත ක්ලික් කරන්න)

උක්ත නිදර්ශන තුළින් යම් තාක් දුරට පූර්ව බ්‍රාහ්මී අක්ෂර කවරාකාරද යන්න පෙනී යන්නට ඇතැයි සිතමි. තෙවනුව ලංකාවේ හමුවන පුර්ව බ්‍රාහ්මී ශිලා ලිපි සහ ඒවායෙහි අන්තර්ගතයන් විමසා බලමු.

මේවායෙහි බොහෝ විට සදහන් වන්නේ ලෙන් පුජා, වැව් පූජා ආදිය පිළිබදවයි. එසේම බොහෝ විට අයිතිය හගවන ප්‍රකාශයන්ද හමුවේ. මෙකී ලිපි තුළින් හෙළිවන සමාජ ව්‍යූහය ඉතා ආකර්ශනීය වූවකි. බොහොමයක් නාම විශේෂණයන් තුළින් හැගවෙන නියම අර්ථය විවාදිත මට්ටමේ පැවතුණද, ලංකාවේ පැවති සංවිිත මට්මමේ සමාජ ව්‍යූහයක් පිළීබදව සාධක මෙම ලිපි තුළින් අනාවරණය කරයි. මෙහිදී මා එය විග්‍රහ කරනුයේ දළ වශයෙනි. මන්ද ශිලා ලිපි යනු ඉතා පුළුල් ක්ෂේත්‍රයක විහිදී යන සංකීර්ණ මාතෘකාවක් වන බැවිනි. එය ‍උඩින් පල්ලෙන් අතගෑ නොහැකි ක්ෂේත්‍රයක් වනවා මෙන්ම වගකිවයුතු මට්ටමෙන් අර්ථ සැපයිය යුත්තකි. නමුත් අවාසනාවට කරුණ වන්නේ නුතනයේ පදනම් විරහිත ප්‍රකාශයන් ගෙනයන ඇත්තන් තම වාසිය තකා ශිලා ලේඛන දඩමීමා කරගෙන තිබීමයි. මෙහිදී ලිපි තුළින් හෙළි වන අර්ථ විකෘති කරමින් විවිධාකාරයේ මන:කල්පිත අදහස් ගෙනහැරපෑමේ ව්‍යාපාර අද වන විට ව්‍යාප්ත වි පවතී. නමුත් මොවුනට වැරදී ඇති තැන් බොහෝය. මා මේ ලිපියේ මුලින් සදහන් කළ පරිදිත්, මෙම අඩවිය සදහා පෙර දිනෙක පලකළ ලිපියක අන්තර්ගතයේ පරිදිත් මූලාශ්‍ර එකක් මත පිහිටා එයම විනිශ්චය වශයෙන් ගෙන අර්ථ ස්ථිර කළ නොහැක. ඉතිහාසය එදත් අදත් හෙටත් පවතින්නේ නිරීක්ෂණ සහ උපකල්පන මත පමණි. එකී සාධක ස්ථිර කළ නොහැක්කේ දිනෙන් දින දියුණු වන නව තාක්ෂණය හම්වේ, පෙර නොදත් කරුණු නිතර අළුත් වෙමින් පවතින බැවිනි. ඉතිහාසයේ නොවෙනස්වන ස්වභාවය මෙම වෙනස් වීමයි.

පෙර සාකච්ඡා කළ සමාජ ක්‍රමය පිළිබද උදාහරණ ලෙස ලක්දිව හමුවන පූර්ව බ්‍රාහ්මී ශිලා ලිපි සැලකු කල්හි වැව් හිමියන්, දේපල හිමි භික්ෂූන්, විවිධ කර්මාන්තයන්හි නියුතු වූවන්, රජවරුන්ගේ සිට විවිධ දේශපාලනික සහ සමාජයීය මට්ටම් හෙබවූවන් පිළිබද සාධක මෙම ලිපි ඇසුරෙන් අධ්‍යයනය කළ හැකිය. ඒ අනුව ශිලා ලිපි කියැවිමේදී මෙකී පුද්ගල පිරිස් මෙම ලිපි හරහා සමාජ සංසිද්ධීන් කෙරෙහි බද්ධ වූ ආකාරය විමර්ශනය කළ හැකිය.

මෙම ලිපිය ලිවිමේ තවත් එක් පරමාර්ථයක් වූයේ, අධ්‍යතනයේ මෙම ලිපි සහිත ස්ථාන නිධන් හෑරීමේ අසහනයෙන් පෙළෙන්නන්ගේ නිරීක්ෂණයට සහ අවධානයට ලක්වී තිබිමත්, ඔවුන්ගේ අපේක්ෂිත අරමුණු මෙකී ලිපි සහිත ස්ථානයන්ගෙන් නොලැබෙන බව ප්‍රකාශ කිරීමත්ය. මන්ද මේවායෙහි බොහෝ දුරට ඇත්තේ භික්ෂූන් උදෙසා මෙම ලෙන් පදනම් කර ගනිමින් ආරාම සාදා දුන් බවයි. එසේ නැතහොත් ශිලා මතුපිට සටහන් කෙරුණු ලිපි මගින් කියැවෙනුයේ බොහෝ විට වැවක් වේවා, ආරාමයක් වේවා, කුඹුරක් වේවා මේ ආදී වූ විවිධ පූජාවන් පිළිබදවයි. මෙකී අවබෝධය පාසල් මට්ටමේ සිට සිසුනට ලබා දෙන්නේ නම්, විරත්වය පෙන්විමට හෝ, වස්තුව ලබා ගැනීමට හෝ, කුතුහලය සංසිදවා ගැනිමට හෝ වේවා ඓතිහාසික වශයෙන් මිල කළ නොහැකි වැදගත්කමක් පවතින ස්ථාන කිසිවකු අතින් විනාශ නොවනු ඇත. නමුත් අභාග්‍ය වන්නේ බලලෝභීත්වය සහ වන්දිබට්ට මානසිකත්වය යටතේ වගකිව යුත්තන් පවා මෙකී අංශ වෙතින් කර හැර සිටිමයි.

ක්ෂේත්‍රයකින් හමුවන එක මැටි පබලුවක පවා ඇති අමිල උරුමය අපි දනිමු. එහෙත් මහා පරිමාණ වශයෙන් අද සිදුවන විනාශයන් තුළින් නැතිවී යන, නැවත කිසිවිටෙක, කිසිලෙසකින් ලබා ගත නොහැකි සම්පත් දෙස බැලූ කල්හි ඇතිවන හිත් පීඩාව වචනයෙන් කියා විස්තර කළ නොහැක. එහෙයින් බ්‍රාහ්මි අක්ෂර යනු කුමක්ද යන්නත්, එතුළින් ගෙන එන්නේ කවරාකාර පනිවිඩයක්ද යන්නත්, මෙම ලිපි තුළ නිධන් පිළිබදව හෝ වෙනයම් වස්තූන් මන්ත්‍ර පිළීබදව හෝ ලංකාවේ විසූ බුදුවරයෙකු සහ බුද්ධකාලීන අනුගාමිකයන් පිළිබදව හෝ සටහන් නොවන බව යම් තරමකින් හෝ අවබෝධ කර ගැනිමට උක්ත විස්තර ප්‍රමාණවත් යැයි සිතමි.

සිවුවනුව මෙකී ශිලා ලේඛන සදහා අර්ථ සපයන ආකාරය කෙටියෙන් විමසා බලමු. මේවායේ භාෂාව නූතන සිංහලයට සපුරා වෙනස්කම් දරයි. එය ඉතා සරල මෙන්ම ඉතාමත්ම කෙටියෙන් අවශ්‍ය පණිවිඩය පමණක් සදහන් කර ලියා දැක්වු ඒවාය. දීර්ඝ විස්තරකථන නොමැති වීමට හේතුව වන්නට ඇත්තේ මෙම ලේඛන බහුලව හමු වන්නේ ශිලා මාධ්‍ය මත වීමත්, එකී මාධ්‍ය පහසුවෙන් හැසිරවීමට ඇති අපහසුතාවයත් විය හැකිය. එහෙයින් ඉතා කෙටි වචන කිහිපයකට මෙම ලිපිවල අර්ථයන් සීමා වී ඇත.

ලිපි තුළ ඇතුළත් වචන කිහිපයක් වෙත දැන් අවධානය යොමු කරමු. “ශගශ, සගස, ශගස” ලෙස මෙම ලේඛනයන්හි බහුලව හමු වන වචනයක් වේ. ඉන් අදහස් වන්නේ සමූහය නැතිනම් ඝනය යන්නයි. බොහෝ විට මින් බෞද්ධ භික්ෂූන් අදහස් කළා විය හැකිය. මන්ද තත්කාලිනව බෙහෙවින් ලෙන් විහාර පූජා කෙරුණේ බෞද්ධ භික්ෂූන් උදෙසා වීමයි. මිහින්තලේ පුජාකෙරුණු අටසැට ලෙන් අධ්‍යයනයේදීද, සිතුල්පවුව, වෙස්සගිරිය ලෙස වත්මන ව්‍යවහාර කරනා ඉස්සරමණ ලෙන් අධ්‍යයනයෙන්ද, ලංකාව පුරා විසිරි පැතිරී ඇති සෙසු සියලුම ලෙන් ලිපි අතුරින් මෙකි වචනය සහිත ලිපි අධ්‍යයනයෙන්ද මේ පිළිබද වැටහෙනු ඇත. බොහෝ විට මෙම අවස්ථාවන්හි “ශගශ දිනෙ” / “අගත අනගත චතුදිශ ශගශ” / “ශගශ” ආදී වූ ලෙස ආකාර කිහිපයකින් සටහන් වි ඇති ආකාරය දක්නට ලැබේ. මින් අරුත් ගැන්වෙන්නේ සතර දිගින් පැමිණි නොපැමිණි සියලු සංඝයාට මෙම ගෙන් පුජා කළ බවයි. මෙහිදී පෙර අවස්ථාවක දැක්වු පරිදි ඉතා කෙටියෙන් “ශගශ” යන්න පමණක් ඇතැම් තැන්හි දක්වා තීබීමට හේතුව ලෙස පිළිගැනෙන්නේ කළුගල් මාධ්‍ය හැසිරවීමේ අපහසුවත්, මෙම යුගයේ තම අරමුණ පැහැදිලිව ඉතා කෙටියෙන් දැක්වි‍මෙහි ලා තිබු නැඹුරුවත් බව පැවසේ.

මීට අමතරව මෙකී ලිපි ඇසුරෙන් උපශික, පරුමක, අය, අබි, රජ, මහරජ, බත, තෙර, ගමණි, දෙවනපිය, මත, වණිජ…. ආදිවූ නාමයන් රැසක් හදුනාගැනීමට අවස්ථාව ලැබේ. මින් රාජ්‍ය පරිපාලනයට සම්බන්ධ පිරිස් මෙන්ම විවිධ නිල නාම, වෙළද ප්‍රවාහයන්, සමාජ සංස්කෘතික මට්ටම්, පරම්පරා නිල නාම, තනතුරු නාම ආදිය අධ්‍යයනය කිරීමේ හැකියාව ලැබෙනවා සේම, ඒ ඒ පිරිස් සතුව තිබූ දේපල අයිතිය, ප්‍රමුඛ වශයෙන් කාන්තාවන්ට තත්කාලින සමාජය තුළ තිබූ දේපල හිමිකම්, විවිධ පූජා, සමාජ මෙහෙවර ආදිය පිළිබද සංකල්ප ලබා ගැනිමේ හැකියාව පවතී. නමුත් අවධාරණය කළ යුතු වැදගත් කරුණ වන්නේ මෙකි ලිපි උපනිශ්‍රයෙන් අර්ථ සැපයිමේදී වෙනත් මූලාශ්‍රයන්ද අනිවාර්යයෙන් පාදක කොටගත යුතු බවයි. එසේම තත්කාලින සමාජය පිළිබද ගෙනහැර දැක්වෙන වෙනත් මූලාශ්‍රයන්හි සාධක සත්‍යමදැයි දැන ගැනීමට, මෙකී ශිලා ලිපි තුළින් ලැබෙන පන්නරය අති මහත්ය. එම නිසා මෙකි මූලාශ්‍ර සියල්ල එකිනෙක මත පෝෂණය වන ආකාරය මෙහිදි හදුනා ගැනිමට ලැබේ.

මෙම ලිපියේ අරමුණ වූයේ පූර්ව බ්‍රාහ්මී ශිලා ලිපි යනු කවරක්දැයි යම් තරමකින් හෝ සරලව හදුන්වා දීමයි. නමුත් මෙකි ලිපි උපයුක්ත කොටගෙන නිවැරදි අධ්‍යයනයකට යන්නේ නම්, ඒ ඒ ප්‍රදේශ වල පැවති බෙදිම්, පාලන ඒකක, පාලකයන්, සමාජ පිරිස් ආදී වූ සාධක රැසක් අනාවරණය කරගත හැකි අතර අදටත් විවිධ අයුරින් මේ පිළීබද අධ්‍යයන සිදු වෙමින් පවතින බව කිව යුතුය. තවද, නිධන් ඇතැයි සිතා ලිපි හෝ අක්ෂර හෝ සංකේත හෝ සටහන් වි ඇති ස්ථාන කෙරෙහි වැරදි ආකල්පයෙන් බැලීම යම් තරමක් හෝ නවතිනු ඇතැයි මෙමගින් අපේක්ෂා කරමි. තවද, ශිලා ලිපි පාදක කොටගනිමින් අද වන විට අන්තවාදී කල්ලි විසින් ගෙන යනු ලබන අර්ථ හින ප්‍රකාශයන් සහ, පූර්ව බ්‍රාහ්මි ලිපි ඇමට ගෙන මවා පානා ලද ක්‍රි.පූ. හය වන සියවසේ සමාජයක් පිළිබද ආකල්පය ව්‍යාජයක් බවත්, දැනට හදුනාගෙන ඇති මෙකී ලිපි අනිවාර්යයෙන් අයත් වන්නේ ඉන් සියවස් තුනක් හෝ හතරක් මෙපිට ඉතිහාසයට වන බවත් මෙමගින් පැහැදිලි වනු ඇතැයි සිතමි.

මෙහි දැක්වු දළ සටහන් යම් තරමකින් හෝ පාදක කොට ගෙන මෙම මුල් මට්ටමේ පවතින ලිපි යම් තරමක් හෝ කියැවීමට ඔබ උත්සහ දරන්නේ නම්, ඔබටද මෙම මුල් කාලීන ලිපි වල අන්තර්ගතයන් දළ වශයෙන් හෝ වටහා ගැනිම අසීරු නොවෙතැයි සිතමි.

(සැලකිය යුතුයිපෙර සදහන් කළ පරිදිම මාධ්‍ය භාවිතයේදි, ප්‍රදේශ විවිධතා අනුව, සහ ශිල්පියා මත, අක්ෂරවල යම් යම් විශමතා පවතින හෙයින් ඔබේ ඇස මෙකී ලිපි වෙත වඩාත් හොදින් හුරු කිරීමක් කළ යුතුය. ඒ සදහා අවැසි වන්නේ නිදහස් නිරවුල් මනසකින් ලිපි දෙස බලා සිටීමෙන් ප්‍රගුණ කරන ලද ඔබේ ඇසත්, ප්‍රගුණ කරන ලද ඔබේ මනසත්, ප්‍රගුණ කරන ලද ඔබේ දැණුමත්ය..)

 

මූලාශ්‍ර එකක් දෙකක් මත පිහිටා ඉතිහාසය ‍ප්‍රතිනිර්මානය කළ හැකිද? (අවිද්‍යා මතධාරින්ගෙන් දූෂිත සමාජ ශෝධනයක් උදෙසා ලියැවෙන්නකි)

මුලින්ම කියන්න ඕන මේ ලිපිය ලියන්න මාව පොළඹවපු කාරනාව ගැන. ඒ මම මිට කාලෙකට කලින් ලියපු බුදුන් උපන් දේශය ශ්‍රී ලංකාවයැයි කිම සාවද්‍යයි කියන ලිපිය නිසා. ඒ ලිපියට “මෙතනින්” යන්න. ලියල කාලයක් ගියත් දැන් ඒකට හෝ ගාල කමෙන්ට්ස් එනව මාව විවේචනය කරල. මගේ ජාතකේත් මතක් කරලා. හා කමක් නෑ. දෙවෙනියටත් දෙයක් කියන්න තියනව. කෙනෙක් අදහස් දක්වලා තියනව මම ලියන සිංහල එයාට තේරෙන් නෑලු. සිංහල තියා මම දක්වපු තර්කවත් තේරුම් නොගත්ත එයා මම ඉතිහාසය ගැන මොකුත්ම නෙදන්න මෝඩයෙක් ගානට දාල කතා කරලා. හා කමක් නැ කියමුකො. ඉතිං මේ ලිපිය ලියනව මූලාශ්‍ර පරිහරණය ගැන දන්නෙ නැති අයට දැනුවත් වෙන්නත්, සාමාන්‍යපෙළ, උසස්පෙළ, විශ්වවිද්‍යාල වල ඉගෙනගන්න අපේ නංගිලා මල්ලිලාට උදව්වක් විදිහටත්… මේ ලියන භාෂා ශෛලියනම් මට හුරු නෑ, මොකද නිතරම මම ලියන්නෙ විධිමත් භාෂා ශෛලියකින් නිසා. කමක් නෑ.. කාටත් තේරුම් ගන්න පුළුවන් මට්ටමින් සරල කරල ලියන්න උත්සහ කරන්නම්.

මොකද්ද අපි මේ ඉතිහාසයේදි පුරාවිද්‍යාවෙදි භාවිත කරන මූලාශ්‍ර කියන වචනෙ තේරුම? ඒ කියන්නෙ අපි යම් කරුණක් විග්‍රහ කරද්දි ඒ කරුණු ගොඩනගන්න උපකාර කරගන්න දත්ත වගටයි අපි මූලාශ්‍ර කියන්නෙ.

සාහිත්‍ය, පුරාවිද්‍යාත්මක කියල මූලාශ්‍ර වර්ග කෙරෙන බව ඔයාල දන්නවනෙ. ඒවත් තවත් උප කොටස් යටතේ වෙන් කෙරෙනවා. සාහිත්‍ය මූලාශ්‍රනම් වංශකථා, සන්නස්, තුඩපත්, සංදේශ, විදේශීය වාර්තා වගේ දේවල් යටතේත්, පුරාවිද්‍යාත්මක මුලාශ්‍රනම් නාණක එනම් කාසි, අභිලේඛන නම් යම් මතුපිටක් මත ලියවුණු ලේඛන, විවිධ නටඹුන්, පොළොවේ වැලලුණු විවිධ පුරා වස්තු සහ ඒ අවට සන්ධර්භය මේකට අයිති වෙනවා.

ඒත් අද කාලෙ ඉතිහාස අධ්‍යයනය ගැන හරි දැණුමක් නැති අය මේ මූලාශ්‍ර එකක් දෙකක් පමණක් භාවිත කරල මහා ලොකු කතන්දර මවාගෙන යනවා. විශ්වවිද්‍යාල මට්ටමට එද්දි මේව නිවැරදිව හසුරුවන්න ඉගෙන ගත්තත් හැමෝම ඉතිහාසය පුරාවිද්‍යාව කරන්නෙතු තැති නිසා, හැමෝටම විශ්වවිද්‍යාල වලට එන්න අවස්ථාවක් නැති නිසාත් නිවැරදිව දැණුම හසුරුවන අය සමාජයේ හරිම අල්පයි. ඒත් සහෝදර සහෝදරියනි ඔයාල උත්සහ කරනවනම්, විමසල බලලා දිවාර බුද්ධියෙන් දැණුම මෙහෙයවලා තීරණ ගන්න, ඒ වගේම එක දේකට පමණක් සීමා නොවී, තමන්ගේ කම විතරක් ඉස්මතු කරගැනිමේ පරම අධිශ්ටානයට පමණක් ගැති නොවී යථාර්ථය අවබෝධකර ගන්න…, අන්න එතකොට ඔබ තුළින් නියම බුද්ධිමතෙක් බිහි වේවි. මේක ඉතිහාසයට විතරක් නෙවෙයි, අනිත් කොයි පාඩමටත් අදාල කාරණයක්. ඇයි අපි අපේ මනස එක දේකට සීමා කරගන්නෙ? ඇයි අපි අපිට ලැබුණු බුද්ධිය මෙහෙයවලා, පටු සිමාවකට කොටු නොවී, අපේම කියල නිදහස් චින්තනයක් ඇතිකර ගන්නෙ නැත්තෙ?

මූලාශ්‍ර පරිහරණයත් එහෙමයි. අපි අපේ අධ්‍යයනයන්ට ගන්න මූලාශ්‍ර සමහර විට ඇත්ත දේම නෙවෙයි කියන්නෙ. සරලම මට්ටමේ උදාහරණයක් ගනිමුකො. නිශ්ශංකමල්ල රජ්ජුරුවො තමන් කරවපු දේවල් කියල යන යන තැන ශිලා ලිපි කෙටෙවුවට, අනිත් මූලාශ්‍රත් එක්ක සංසන්දනයේදි අපිට පැහැදිලි වෙනවා පැරණි ලංකාවෙ රාජ්‍යත්ව සංකල්පයත් එක්ක, විදේශිකයෙකු වුණ ඒ රජුට ගැටෙන්න තිබුණු විප්ලවියත්වය හේතුවෙන් මේ ශිලා ලිපි පිහිටවපු බව.

ලංකාවෙ අක්ෂර ආරම්භය ක්‍රි.පූ. 3වන සියවස කියල සදහන් කරනවා ලෙන් ලිපි හේතුවෙන්. ඒත් අනුරාධපුර ඇතුල්නුවර නවතම සාධක නිසා මේ මතය ආයෙමත් පර්යේෂණ මට්ටමට යොමු වුණා. කොහොම වුණත්, ලිපි ගලේ කෙටුව නිසානෙ අදටත් ආරක්ෂා වෙලා තියෙන්නෙ. ඉතිං ගල් වගේ ස්ථායී මාධ්‍යයක ලිපි සටහන් වෙන්න කලින් ඒ තරම් කල් නොපවතින මාධ්‍යවලත් අක්ෂර සටහන් කරන්න ඇතිනෙ.

ඒ වගේම තව දෙයක් මතක් කරන්න කැමතියි. අද ගොඩක් අය තරක කරනව රාමායනය, මහාවංශය වගේ පොත් වල තියන කරුණු ගැන. මේව ලියවෙන්නෙ අදාල සිදුවීම් වෙලා අවුරුදු පන්සියයක් දාහක් වගේ විශාල කාලයක් ගෙවුණට පස්සෙ. ඉතිං ඒ අතරතුර කාලයේදි මේ ග්‍රන්ථවල අන්තර්ගත කරුණු කටපාඩමෙන් තමයි ගෙනඑන්නෙ. ඒ කටපාඩමෙන් කියවෙන විට නොයෙක් නොයෙක් නව කාරණා මේවට එකතු වෙන එක සාමාන්‍ය වගේම අනිවාර්ය සිද්ධියක්. අපි බලමු ඇයි ධර්ම සංඝායනාවක් කරන්න ඔන වුණේ බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් මාස ත්‍රනකට පස්සෙ කියලා… ඒකටත් ගොඩක් දුරට බලපාන්නෙ කලින් කියපු හේතුවමයි. ව්‍යවහාරයේදි යම් යම් නවතාවයන් එකතු වෙනවා. ඉතිහාසයේ වෙලා තියෙන්නෙත් ඒක.

තවත් උදාහරණයක් විදිහට රංචාමඩම කැණීම්වලින් හෙළිවුණා ආසියාවෙ මුලින්ම යකඩ භාවිත කළේ අපේ රටේය කියන උපකල්පනය. නමුත් මේව තහවුරු කරන්න තව පර්යේෂණ කෙරෙනව. සංසන්දනාත්මක අධ්‍යයනයන් සහ විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන්. එහෙමයි විද්‍යාත්මක විදිහට ඉතිහාසය ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නෙ. ඒත් අද අපේ රටේ හරිම කනගාටුදායක තත්වයක් ඇති වෙලා තියෙන්නෙ. සුළු දෙනෙකුගේ අත්තනෝමතික ක්‍රියාකලාපයන් නිසා ඉතිහාසය විකෘති වීමකට ලක්කෙරිගෙන යනවා. උදාහරණයක් තමයි, කිහිපදෙනෙක්ට ලොකු උවමනාවක් තියනව බුදුදහම ඇතිවි පැතිරි වර්ධනය වුනේ ලංකාවේය කියල කියන්න. අනේ ඒත් ඒක ඒ විදිහට නිරපේක්ෂව ඉදිරිපත්කරන්න පුළුවන් සාධක තියාගෙනනම් කමක් නෑ. ඒත් මෙහෙම කියන උදවියගේ හිතේ ඉන්දියාව ගැන පවතින්නෙ කෝපයක්. ඒ වගේම සිංහල බෞද්ධ සංකල්පය ගැනත් හරිම අන්තවාදි හැගීමක් තියෙන්නෙ. මේවට විරුද්ධව කතා කරන්න යද්දි අපිව හංවඩු ගහනව අපිට ජාතකයක් නෑ කියලා. සිංහල කමත් බෞද්ධ කමත් සැලකුවාම මම අපේ සංස්කෘතියෙ දකිය විශේෂම ලක්ෂණයක් වෙන්නේ ආගම් ජාති භේදයකින් තොරව සමානාත්මතාවය දැන්විම. ඒත් බෞද්ධයැයි කියා ගන්නා අන්තවාදී පිරිස් නිසා සමාජය දැන් දූශනය වෙනවා.

දැන් ආයෙමත් මුලාශ්‍ර පරිහරණය මේ කියන සංකල්පයට ආදේශ කරනවනම්, කාලානුරූපව පිළිගත් දිනවකවානු සහිතව ගැටලුවක් නැතිව පිළිගන්න පුළුවන් පූර්ව බ්‍රාහ්මී ශිලා ලිපි ඇමට අරගෙන ඒවායින් සුරංගනා කථා කීමේ තත්වයක් අද ඇතිවෙලා තියනවා. අක්ෂර වල හැඩය, භාෂා විලාසය අනුව අපිට අක්ෂර කාලනීර්ණය කරන්න පුළුවන්. ඒ වගේම සාහිත්‍ය මූලාශ්‍ර වල එන තොරතුරු ශිලා ලිපි වල එන තොරතුරු සමග සංසන්දනාත්මක අධ්‍යයනයකට ලක් කළාම බොහෝ දුරට අපිට නිවැරදිව ඉතිහාසය ගොඩනංවගන්න පුළුවන්. එහෙම නැතිව මහාවංශය විතරක් අධ්‍යයනය කරල නිවැරදි ඉතිහාසයක් ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න බෑ. ඒක හරියට අන්ධයාට සුදු පාට පෙන්නනව වගේ වැඩක්. අන්තිමේ සිද්ධවෙනව සුදු පාට කොකාට තියන නිසා කොකාගෙ හැඩේට අත හදල අන්ධයාට පෙන්වන්න. ඉතිං අන්ධයා හිතනව සුදු කියන්නෙ අත වගේ කියලා. තනි මුලාශ්‍රයක් භාවිතයෙන් අවුරුදු දහස්ගණනක යටගියාවක් ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න යන එකත් ඒ වගේ අර්ථ හීන ක්‍රියාවක්.

ඉතිහාසයට, උරුමයට ආදරේ කරන ඔයාල වෙනුවෙන් අන්තිමේ එක දෙයක් කියන්නම්. මේ විෂය ගැන බලන්න ඕන තමන් ස්වාධීනව. ඒ කියන්නෙ, ජාතියටත්, ආගමටත්, කුලයටත්, තමන් ඉන්න ප්‍රදේශයටත්, තමන්ගෙ රටටත් ගැති නොවී නිදහස් චින්තනයෙන්. අන්න එතකොටයි අපිට පුළුවන් වෙන්නෙ නිවැරදි විහිහට ඉතිහාසය ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්න. ඒ වගේම මූලාශ්‍ර භාවිතයේදීත් පක්ෂග්‍රාහී නොවී නිවැරදි අධ්‍යයන ක්‍රමවේදයකට යන්න ඕන. අන්න එතකොටයි අපිට පුළුවන් වෙන්නෙ සමාජයට සත්‍ය දැණුම ප්‍රචාරකයන් විදිහට අපේ කටයුතු කරගෙන යන්න.

(රට ජාතිය ආගම වෙනුවෙන් සත්‍ය වසං කරල තමන්ගේකම විතරක් වපුරන සාවද්‍ය ප්‍රචාර ගෙනියනවයි කියන්නෙ මනුෂ්‍යත්වය කෙළසා දැමීමක්)

 

පැරණි අදහස් තුළ එල්බ සිටීමෙන් සහ ගතානුගතික චින්තනයෙන් මිදිම කාන්තාවට අකැප වූවක්ද?

ලෝකයේ නොයෙක් බෙදීම් ඇති කර ගන්නේ සමාජය විසින්මය. මිනිසාම සම්මත කර ගත් එම බෙදිම් තුළ සිටිමින් විය යුතු යොවිය යුතු සම්මතයන් ඒ අනුව මිනිසා විසින්ම බිහි කරගෙන තිබේ. මෙකී සමාජ සම්මතයන් තීරණය කිරීමෙහි ලා ප්‍රබල දායකත්වය සපයන්නේ සංස්කෘතියයි. යම් ජන කොට්ඨාසයක්, ඔවුන් විසින්ම නීතිගත කරන ලද සංස්කෘතික රාමුවක සිට සමාජ සම්මත, තහංචි දමා සිය සංස්කෘතික දෘශ්ටියට යම් අනන්‍යතාවයක් ලබා දී තිබේ. මෙසේ බිහිකරගත් යම් නිශ්චිත කෝණයක සිට බැලීමේදී තම සමාජයට සුදුසු දේ ‍කවරක්ද, නුසුදුසු දේ කවරක්ද යන්න සම්මතයකට පැමිණීම මෙකී සංස්කෘතික පසුබිමේ ස්වභාවයයි. ඒකාකාරි රාමුවකට කේන්ද්‍රගත වීම තුළින් ඇතැම් නව්‍ය ප්‍රගමන වෙත මෙකී සමාජය ඔරොත්තු නොදේ නම් සංස්කෘතික බැම්මෙන් එපිට ඇති දේ යැයි කියා ඒවා බැහැර කිරීම සාමාන්‍ය සිරිතය. මෙය ලංකාවේ පමණක් දක්නට ලැබෙන්නක් නොවේ. සමාජය තුළ ගැහැණියගේ භූමිකාව මෙහි එක් ප්‍රභල පැතිකඩකි. සමාජය හා ගැටීමේදී මා වෙත එල්ලවු නොයෙක් අභියෝග, අපවාද, දිරිගැන්විම් ආදියද මෙම ලිපිය සඳහා පසුබිම් විය.

විශේෂයෙන් මෙහිදී අවධානය කෙරෙනුයේ ලංකා සමාජය පිළිබඳවයි. “ඈත අතිතයේ සිට සම්මතයේ පැවතියේ මෙසේයි” කියමින් සමාජයේ අනෙකුත් සැමටම පාහේ කාන්තාවටද යම් නිශ්චිත රාමුවක් සපයා ඇත. නැහැයි කියා නොකිව හැකි පරිදි කාන්තාව ළමා කාලයේ සිටම පුරුදු පුහුණු කළ චින්තනයන් සමග මෙකි රාමුවට කොටුවී එයට වහල් වි තිබේ. ඇය සතු යුතුකම් සහ වගකිම් සමුදායක් තිබේ. ඇය විසින් ඒවා අත් නොහැර අනිවාර්යයෙන් සම්පූර්ණ කළ යුතුය. එසේ නොවේනම් ඇය සමාජයේ සිරිත් කඩ කරන්නියකි. සීමාන්තික චින්තනයකට ඇය ගොනු කර මිටි බැඳ අසුරා තැබිම මත මිනිසෙකු වශයෙන් ගත් කල්හි ඇය නිදහසේ ජීවත් වන්නේද යන්න ගැටළුවකි. එසේම සමාජ සම්මතයෙන් පැනවූ සීමාවෙන් පිට අඩිය තැබීමට පෙළඹෙන ඇයට එතැන් පටන් සිදුවන්නේ අනේකවිධ ප්‍රශ්න සඳහා මුහුණ පෑමට සිදු වීමයි. උදාහරණයක් ලෙස වාරිස් ඩයරි නම් නිරෑපිකාව ගනිමු. සමාජ සම්මතයෙන් තහනම් වූ චාරිත්‍ර ලොවට හඬගා කිම හේතුවෙන් ඇය නොයෙක් අපවාදයක්ට මුහුණ දුන්නාය. ලංකාව තුළ එවන් චාරිත්‍රයන් නොමැති වුවද, යම් හෙයකින් කාන්තාව නවමු දැක්මකට යොමු වුවහොත් හෝ පවතින සමාජ සංස්ථාවට පරිබාහිර ක්‍රමයක් ප්‍රසිද්ධියේ පැවසුවහොත් මෙම සමාජයේ ප්‍රතිචාරයම පෙර දැක්වූ උදාහරණයේ තරමම ගන්නේය. සමාජ සම්සතයන් බිඳම යන කාරණය සඳහා කවර ගතානුගතික සමාජයක හෝ වේවා ප්‍රතිචාරය එකමය. වෙනස වන්නේ ඒ සඳහා ක්‍රියාකාරීවන ආකාරයන්ගේ යම් යම් වෙනස්කම් පැවතීම පමණි.

බොහොමයක් පුද්ගලයින් මගෙන් අසන පැනයක් ඇත. “ඔබ ඉදිරිපත් වන්නේ කාන්තාවන්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන්ද?” යන්නයි ඒ. කාන්තාවගේ අයිතින් කෙසේ වෙතත්, මා දකිනා ප්‍රධානතම කාරණය වන්නේ සැමට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ අයිතියක් ඇත යන්නයි. නමුත් තම “නිදහස” යන සාධකය තුළ කොටුවී සිටින බොහොමයක් දෙනා තම අදහස් යනු කවරක්ද යන්න අමතක වී තිබීමේ දරුණු තත්වයට අද වන විට මුහුණ පා ඇත.

විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන් ගත් කල්හි, ඔවුන් තම අදහස් ලෙස දකින්‍නේ පෙර කී අයුරින්, සමාජය විසින් ඔවුන්ට පැනවූ සීමාවේ සිට බලද්දී තමන්ට පෙනෙනා දෙයත්, කාන්තාව යන ආකල්පය තුළ සිට බලන කල්හි සීමා වූ චින්තන රාමුවක් තුළ ඇය දකිනා දෙයත් පමණි. මෙම ලිපිය සඳහා අදහස් විමසීමට යාමේදී කාන්තාවන් බහුතරයක් තුළින් මා දුටු තත්වය එයයි. ඔවුන් පවසන්නේ තම ආකල්ප නොව සමාජය විසින් කාන්තාවගේ හිස මත පැටවූ සංස්කෘතියක සදාවැරයක ආකල්පයන්ගේ ප්‍රතිරාවයකි.

මින් පසුව නැවත සංස්කෘතිය වෙත අවධානය යොමු කරන්නේ නම්, අධ්‍යතන සංස්කෘතිය යනු කවරක්දැයි අසනු කැමැත්තෙමි. සංස්කෘතිය යනු ස්තිථික වූවක් නොව කාලානුරූපව වෙනස් වන්නාවූ දෙයකි. වෙනස් නොවන සංස්කෘතියක් නැත. සංස්කෘතිය වෙනස් වන්නේ නම් අප අද වන විටද නැවතී සිටිය යුත්තේ කණ්ඩායම් සමාජ ක්‍රමය පැවති පැරණිතම ගෝත්‍රික මට්ටමේය. මාගේ අදහස සංස්කෘතියක් අනවශ්‍යය යන්න නොවේ. මා පවසන්නේ සංස්කෘතිය යනු වෙනස්වන්නාවූ දෙයක් බවයි. එසේම සංස්කෘතික සම්මතයන්යැයි කියනා, සමාජය විසින්ම සාදා ගන්නාලද අස්ථායී හර පද්ධතීන් තුළම එල්බ සිටිමින් පිරිසක් වෙත පමණක් නිති පැනවිම යුක්ති යුක්තද යන්න අසනු කැමැත්තෙමි.

කාන්තාව දුර්වල වූ අයෙක්ද? ඇය දුර්වලනම්, සමාජයේ ඇය පහත් කොට සලකන්නේ නම්, ඇයගේ ස්වතන්ත්‍ර අදහස් නිග්‍රහයට ලක් වන්නේ නම්, කාන්තාවක් තුළින් මෙලොව එළිය දුටු පිරිමියා, තමන් පමණක් ප්‍රමුඛ යැයි සිතා කටයුතු කිරිම සාධාරණ වූවක්ද? (සියලුම පුරුෂ පාර්ෂවය නොව බහුතරයක් සැලකීමේදී තත්වය මෙයයි) මෙහිදී වැදගත් වන්නේ ප්‍රමුඛ ස්ථානය, ශක්තිය නොව මිනිසත් බවයි. ගැහැණු පිරිමි යන්න භෞතික කාරණයකි. අප අවධාරණය කළ යුතුතේ සත්‍ය, පැහැදිලි සිතිවිලි, සාධාරණත්වය ආදිය පිළිබඳවයි. එහිදී කාන්තා පිරිමි බෙදීම ප්‍රමුඛත්වයට පත් වන්නේනම්, එය ඉතා අවාසනාවන්ත සිදුවිමකි. මන්ද එතැනින්ම “මිනිසත්බව” යන සංකල්පය නිෂ්ප්‍රභා වී ඇති බැවිණි.

අන්තවාදී චින්තනය සමාජයට ගෙන එන්නේ ඉතා කනගාටුදායක තත්වයකි. ආගම, ජාතිය, ස්ව මතය ආදී කවර අවස්ථාවක හෝ වේවා මෙකී අන්තවාදීත්වය තුළ සිටිමින් කිසිසේත් සාධාරණත්වයක් හෝ සත්‍යයක් දැකිය නොහැකිය. නමුත් බොහෝ විට සමාජ සම්මතයන් තුළ අත්තනෝමතිකව එල්බ සිටීම තුළ සිදු වන්නේ උක්ත අන්තවාදිත්වය හිස එසවිමයි. කාන්තාවකගෙන්, කාන්තාවගේ නිදහස් චින්තනය පිළිබඳව විමසීමක් තළෙමි. මේ ඇයගේ අදහසයි.

“…. මම කියන්නෙ කාන්තාව පිරිමියා යටතේ ඉන්න ඕන. හේතුව අපිට පිරිමි කෙනෙක්ගෙ ආරක්ෂාව අනිවාර්යයෙන් ඕන. අපි කොහොමත් ඉන්න ඕනෙ පිරිමියාට යටත් වෙලා…”

සමාජයේ බහුතරයකගේ ආකල්පය මෙය වූයේ නම් කිව යුත්තේ, සත්‍ය වශයෙන්ම කාන්තාව තම ස්වාධීන සිතුවිල්ලකට නිදහසේ ‍කළඑළි බැසීමට ඉඩ දී නොමැති බවයි. ඉහත වචන, එම කතා කළ ඇයගේ වචන නොව ගතානුගතික චින්තනය තුළින් ඇගේ මනසට කිඳා බස්වන ලද සංස්කෘතික කඩතුරාවෙන් ආවරණිත සමාජයේ දෝංකාරයයි. මාගේ පැනය වුයේ කාන්තාවගේ නිදහස් චින්තනය, ඇයගේ නිදහස් ආකල්ප කරළියට ගෙන ඒමේ නම්‍යතාව පිළිබඳව මිස ඇය පිරිමියා යටතේ සිටිය යුතුද, ඇය සමාජයේ ප්‍රමුඛත්වයට පත් විය යුතුද යන්න නොවේ. මින් පෙනී යන්නේ, යම් ගැටළුවක් පැහැදිලිව නිරවුල් මනසකින් තේරුම් කර ගැනිමට පවා අද්‍යතන කාන්තාවට නුපුළුවන් වී ඇද්ද යන කාරණය නම් මෙය මහා අභාග්‍යයකි.

යමෙක් ලිංගිකත්වය, සමාජ තහංචි, පුරුෂ කේන්ද්‍රීය සමාජය, කාන්තාවාදී චින්තනය ආදීවූ තේමා පිළිබඳව ප්‍රසිද්ධියේ කථා කරන කල්හි ඔහුට යම් යම් භාධා විශාල වශෙයෙන් එල්ල වේ. කාන්තාවක් මුල්වී මෙකී මාතෘකා විවෘතව විවාදයට ලක් කරන්නේ නම්, ඇය වෙත පැමිනෙන භාදක ඉමහත්ය. බොහෝ විට මෙවන් සංවාදයට ලක්කළ යුතු තේමා කරළියට ගෙන ඒමේදී, ඇයගේ පෞද්ගලික හැඟීම්, රුචිකත්වයන් පිළිබඳව කුතුහලයෙන් යුතු විමර්ශනයන් කිරිමට අධම ආකාරයෙන් පෙළඹීමට පවා අද සමාජයේ ඇතැම් පිරිමින් කටයුතු කරන තත්වයක් උද්ගත වී ඇත. ගැහැණිය මුළුතැන්ගෙට, එදිනෙදා ජීවිත සටනේ වගකීම් සහ යුතුකම් වෙත ‘පමණක්’ තරයේ සීමා කර ගෙයි මුල්ලක දමා විලංගු ලෑ යුතුද? (මාගේ අදහස ඔවුන් එම කටයුතු වලින් මිදිය යුතුය යන්න නොවේ, මේ සඳහා පමණක් සිමා විය යුතුද යන්නයි.)

නමුත් මිනිසුන් වශයෙන් අප කළ යුත්තේ නිරවුල් මනසකින්, ඉවසිමෙන් එකිනෙකාගේ සිතිවිලි තේරුම් ගැනීම මිස යම් යම් භාදක පනවා, නෛතික සිමාවන් පනවා සමාජ බෙදීම් තුළ යල් පැන ගිය ඒක කේන්ද්‍රීය දෘශ්ටියක සිටිමින් එයට ප්‍රාණය පෙවිම නොවේ. විශේෂයෙන්ම කාන්තාව පහත් කොට සිතනවාට වඩා, පුහු ගතානුගතිකත්ව විලංගුවෙන් මිදී නව්‍ය අදහස් සමගින් සමාජය අභිමුවට ඒමේ ප්‍රවණතාව සඳහා අත්වැල් සැපයිම දියුණුවන සමාජයේ ඉදිරි පැවැත්ම සඳහා ‍බෙහෙවින් ඵලදායි වන බව කිව යුතුය.

 
3 Comments

Posted by on June 16, 2012 in සමාජ

 

Tags: , , ,

**** ලොව පවත්නා ආගම්හි සත්‍යාසත්‍යතාව සොයා යාම ****

ලොව පුරා නන් විධ ආගම් අදහන්නෝ වෙති. යම් සමාජයක පැවැත්මේ මුඛ්‍ය ලක්ෂණයක් ලෙස “ආගම” යන සංකල්පයට හිමි වන්නේ අග්‍රගන්‍ය ස්ථානයකි. මිනිසා සමාජගත වීමේ පළමු අදියරේ සිටම ආගම හෝ ඇදහිම යන ප්‍රපංචය තුළ සිය විශ්වාසයන් සංයුක්ත කිරීමේ පියවරකට එළඹි බව ඓතිහාසික සහ පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක අවධානයට ගැනිමේදී දක්නට ලැබෙන සුවිශේෂී කරුණකි. මානව චින්තනයේ ක්‍රමික පරිණාමය ඇරඹි සමයේ සිට කණ්ඩායම් සමාජ වෙත තමා යටත්ව සිටිනා තමන්ට වඩා බලවත් වූ යම් බලවේගයක් පිළිබද දැඩි හැගීමක් තිබුණි. හුදෙක් එය තාක්ෂණික වශයෙන් සරල වූත්, මිනිසාට වඩා ශක්තිසම්පන්න වන සතුන් බහුතරයක් අතර හුදෙකලා වූත් දෑතේ සවිය සහ සැගවි සිටිය හැති අවම පාරිසරික සාධකයන්ට ගැති වුත් මුල් කාලින මානව‍යාගේ මානසික ශක්තිය යම් තාක් හෝ නංවාලීමේ සංකල්පයක් ලෙස විග්‍රහ කළ හැකිය. අව්ව, වැස්ස, සුළි කුණාටු, ගින්දර, ගංවතුර ආදි වූ නොයෙක් ස්වභාවික විපර්යාස මෙල්ල කරලීමට තබා, ඒවා කොතැනින් කෙසේ ආරම්භ වනවාදැයි සිතිමටවත් අත්දැකිම් අවම වූ සමාජයකට, මෙවන් ස්වභාවික සංසිද්ධීන් දේවත්වයෙහි තබා සලකනවා හැරෙන්නට කළ හැකි අන් යමක් නොවුණි.
නිරවුල්ව සිතා බලන්නේ නම් පශ්චාත් කාලීන මුල් නාගරීකරණය පිළබිඹු කරන ශිෂ්ටාචාරයන්හිත් ඇදහිල්ලට පාත්‍ර වුයේ මෙකී ස්වභාවික සංසිද්ධීන් මුල්කොට ගෙන උත්පාදිත දේවත්ව සංකල්පයන් බව පෙනේ. උදාහරණ ලෙස, ඉන්දු නිම්නයේ ඉන්ද්‍ර, වරුණ, යම, අග්නි ආදී වු දේවත්ව සංකල්පයන්ද, මිසරයේ රේ දෙවියාද, ග්‍රීසියේ සියුස් දෙවියාද මෙවන් ස්වභාවික වස්තූන් මුල් කොටගෙන ඇදහිල්ලට පාත්‍ර වු පිරිස් ලෙස හදුනා ගත හැකිය. එමතුද නොව මරණය, ආත්මය වැනි වු ම්නිස් සිතට තේරුම් ගත නොහැකි වූ ගූඪ සංකල්ප දේවත්වයෙහි ලා පිදුම් ලැබූ බවට මිසරයේ “කා” ඇදහිල්ල තුළින් පැහැදිලි වේ. උක්ත සංකල්ප මිනිසා යුගයෙන් යුගයට සම්ප්‍රේෂණය කරලූයේ ආගම, ඇදහිල්ල, විශ්වාස, බිය, අපේක්ෂා ආදී වූ නන් විධ සාධක සිත්හි රදවාගෙනය.
මේ අනුව ‍ලොව දෙවන නගරායනය සිදු වන අවධියේ, ඊට සාපේක්ෂ වකවානුවේ සහ පශ්චාත්කාලීනව විවිධ ආගම් සහ දර්ශන ඇති වනු දක්නට ලැබේ. මෙම ආගම් සහ දර්ශන පෙරකී අවධියේ සංකල්ප මුලිනුපුටා දැමූ බවක් බොහෝ විට දක්නට නොලැබේ. සමාජයට යම් දැක්මක්, ස්ථිරසාර අරමුණක්, මිනිස් ජීවිතයේ තිරසාර නිර්මල පැවැත්මට යම් මාර්ගෝපදේශනයක් ලබා දෙනු වස් මෙම බොහෝ ආගම් තුළ ඇති අන්තර්ගතයන් ඉවහල් වන බව ඒවා අධ්‍යයනයෙන් පෙනී යයි.
සමාජයක, සංස්කෘතියක, ජන කණ්ඩායමක පැවැත්මට ආගමක් අවශ්‍ය නොවූයේනම්, ලොව කිසිදාක මෙවන් ආගම් ඇති නොවනු ඇත. නමුත්, මෙලෙස ඇතිව ව්‍යාප්ත වු ආගම් අද දක්වාත් සමාජ තුළ මුල්බැසගෙන පැවතීම මත පෙනී යන්නේ මේවායෙහි ඇති ආවශ්‍යයිකතාවයයි. බහුතර මිනිස් කණ්ඩායමක විශ්වාස, ඇදහිලි මත ඔවුන්ගේ මානසික සුභසිද්ධිය සැලසෙන්නේනම්, එවන් විශ්වාසයන් සමාජයෙන් අතුගා දැමීම උදෙසා තර්ක කළ යුතු නැත. මන්ද, ජිවිතයේ නොයෙක් කම්කටොළු හමුවේ පිඩාවෙන් සිටින මිනිසා සිය මානසික සුභ සිද්ධිය නංවාගනුවස් ආගමක, ඇදහිල්ලක විශ්වාසයක පිහිට අපේක්ෂා කරන බැවිණි.
නමුත් බුදුරජාණන් වහන්සේ නමින්, ජේසුස් වහන්සේ නමින්, නබි තුමා නමින්, නිඝන්ඨනාථපුත්ත නමින්, කොන්ෆියුසස් නමින් පුද්ගලයෙක් සත්‍ය වශයෙන්ම සිටියේද, නිවැරදි ලෙසම ඒ කවර වකවානුවේද, දැනට පවත්නා ද්‍රව්‍යමූල මත එම පුද්ගලයින් සිටි බවට පර්යේෂණ කළ හැකිද ආදී වූ දෑ සමාජය හමුවට ගෙන ඒම යුක්ති යුක්ත වන්නේද යන්න ප්‍රශ්න කළ යුත්තකි. මන්ද ඉන් සිදු වන්නේ, මෙකී සාධක සාවද්‍ය හෝ නිරවද්‍ය වේවා, මිනිස් කණ්ඩායමකගේ විශ්වාසයන් දෙදරා යාමකි.
බුදුන්ගේ දන්ත ධාතුවත්, ජේසුස් වහන්සේගේ ලේ වැකුණු රෙදිකඩත් කාල නීර්ණයට ලක්කර මේවා කවර කාලයකට අයත්දැයි නිවැරදි ලෙසම ප්‍රකාශයට පත් කළ හැකි වුවත්, මෙම පුද්ගලයන් සත්‍ය වශයෙන්ම සිටියේද යන්න කිව හැකි වුවත් මෙවන් දෑ සමාජය හමුවට ගෙනවිත් තර්කනයට, විවාදයව ලක් කිරීම සදාචාරාත්මක බව පිටුපා යාමකි.
එසේම “තමන් අදහන හෝ අනුගමනය කරන්නාවූ ආගම පමණක්ම නිර්මල වූ ධර්මය වේ” යැයි සිතා අනෙක් ආගම් හෙළා දැකීමද මනුෂ්‍යත්වයට කරන්නාවු නිග්‍රහයකි. මනෝවිද්‍යාත්මක, විද්‍යාත්මක, සදාචාරාත්මක දෘෂ්ටීන් තුළින් ඇතිකරගත් මානයන්හි පිහිටා සිට බලමින් මේ මේ ආගම් පමණක් නිවැරදි වේය, මේ ආගම පමණක් සත්‍ය වේය යන කරුණු සමාජය හමුවට ගෙනවිත් තර්ක කිරිම නිවට මෙන්ම මුග්ධ ක්‍රියාවකි.
යම් අයෙකුට අවශ්‍යනම්, තමන් අදහන, අනුගමනය කරන, විශ්වාස කරන ආගමෙහි සත්‍යාසත්‍යතාව සොයා යා හැක. එය කළ යුත්තේද නිවැරදි දැක්මෙහි සහ බුද්ධියෙහි පිහිටා සිටිමිනි. නමුත් මහා පරිමාණ වශයෙන් සමාජයට විශ පොවා අන්තවාදී ලබිධිකයින් ඇතිකරලීමේ පරම අපේක්ෂාවෙන් සහ “තම ආගම හැර සෙසු ආගම් පිටු දැකීමේ අරමුණින්” අඥාන ලෙස හැසිරිම සමස්ත මානව සංහතියටම කරන්නාවූ මහා පරිමාණ සමාජ දූෂණයකි.

 
1 Comment

Posted by on June 2, 2012 in සමාජ

 

“””””””සරසවි සිසුවාගේ රසාඥතාව සහ තාර්කික ඥාණය”””””””

 

අද සරසවිය, සරසවි අධ්‍යාපනය දෙස බැලීමේදි හුදෙක් මෙය තමන් උගත යුතු විෂය පථයේ ඇතැම් අනු අංශ කෙරෙහි පමණක් යොමු වී ඇති බව දක්නට ලැබේ. සරසවි සිසුවකුගෙන් අපේක්ෂිත සාධනිය මටිටම කුමක්ද යන්න පිළිබදව විද්‍යාර්ථියා දැනුවත්ව සිටිය යුතු වුවද, ඔහුට ඒ කෙරෙහි හෝ අවධයනයක් යොමු කිරිමට උවමනාවක් හෝ ඇල්මක් කිසිදු විටෙක නොමැති බව බොහෝ අවස්ථාවන්හි පෙනි යන සුලභ දෙයකි. අද සරසවියේ දේශන බහුතරයක් පාසල් විෂය මාලාවේ මෙන් දේශනයට පමණක් සිමා වි ඇති අයුරු පෙනි යයි. දේශකවරයා කරවක් සදහන් කළද පටන්ගත් මොහොතේ පටන් නිමාව දක්වා එක දිගට සටහන් තබා ගැනිමේ තරගයකට සරසවි සිසුවා නිරායාසයෙන්ම යොමුවි ඇත. මා මෙහිදි අවධානයට ගනුයේ සරසවියේ කලා අංශයයි. ඇතැම් දෙපාර්තමේන්තු තුළ සිදු කරනුයේ පෙර කි ලෙස ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා සටහන් ලියා ගැන්මට දිමයි. මා දත් එක් ආචාර්යවරයෙකු සිය දේශන මාලාව ක්‍රියාත්මක කරනුයේ ඔහු සතුව ඇති දියවි යන්නට ඔන්න මෙන්න වූ කහ ගැහුණු කොළ මිටියක් දෙස බලාගෙනය. මෙවන් විටකදි නූතන ලෝකයේ සීඝ්‍රගාමී වර්ධනය සහ දිනෙන් දින එකතු වන නව දැණුම සරසවි සිසුවාට සම්ප්‍රේෂණය වන්නේද යන්න ප්‍රබල ගැටළුවකි. දේශක වරුන්ගෙන් තමා බලාපොරොත්තු වන සාධනීය විෂය කරුණු නොලැබෙන්නේ නම්, ඒවා සොයා යාමට සරසවි සිසුවාට නිදහස ඇත. නමුත් මෙය බොහෝ විට සිදු නොවන තරම්ය. මන්ද දෙන දේ ලියාගෙන නිහඩව සිටීම ඇගට ගුණදායක බව බොහෝ දෙනා සිතන බැවිණි.

සියලු ආචාර්යවරයන් මෙසේ නොවන බවත් සුළුතරයක් පමණක් මෙසේ වන බවත් දැණුවත් කිරිමට කැමැත්තෙමි. නමුත් කලා විෂයන් හදාරන සිසුවා බෙහෙවින් අද වන විට ඇබ්බැහි වි ඇත්තේ තමාට දෙනු ලබන සටහන කටපාඩම් කර විභාගය සදහා පෙනි සිටීමටයි. (මෙය පාසල් විශය මාලාව ඉගැන්විම් රටාවේ ගැති වු සිසුවා ලද සානුකම්පිත තන්වයකි). නමුත් දේශන කාමර තුළ කවරාකරෙයෙන් දේශන ක්‍රියාත්මක වුවද, විභාගයේදි ආචාර්යවරුන් බලාපොරොත්තු වන්නේ නව දැණුමයි. මෙය සිසුවා අවබෝධ නොකර ගැනීමේ විපාකය මත අවශ්‍ය සාධනීය මට්ටම නොලබා යාම සිදුවේ.

ආචාර්යවරයෙකු නව අභ්‍යාස ක්‍රමයකට යොමු වුවද එය පිටුපා හැර තමාට පහසු නිබන්ධනයක් ඉල්ලීමට තරම් සරසවි සිසුවා දුර්වල තත්වයට පත්වී තිබේ. මෙය ලාංකේය අධ්‍යාපන ‍ක්ෂේත්‍රය දුර්මුඛ කරන්නාවු ඉතා අභ්‍යාග්‍ය සම්පන්න සිදුවිමකි. නව ආකාරයකින් සිතිමට, තමාට ආවේණික වූ ඉගෙනුම් සම්ප්‍රදායක් ගොඩ නගා ගැනිමට, නව දැක්මක් ලොවට හෙළි කිරිමට සමාජයේ උසස් අධ්‍යාපනයට ප්‍රවේශ වු මොවුන් දුර්මුඛ වි ඇත්තේ තම පහසුව සලකා ගොඩින් ඇග බේරා ගැනීමේ ක්‍රමයක් වශයෙනි. නමුත් මෙකි තත්වය තුළ සිදු වන්නේ නව දැණුම සොයා යන පිරිසකට හෝ තම අපේක්ෂා ඒ අයුරින්ම සාක්ෂාත් කර ගැනිමේ අවස්ථාවක් නොලැබි යාමයි.

2008 වර්ශයේ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ තිරගත කෙරුණු “කාම සූත්‍රය” චිත්‍රපටය නැරඹීමට ආ සිසුවියන් නැවත හරවා යවනු ලැබිණි. එමතුද නොව එය නැරඹීමට පැමිණි තම බැජියන් හට නොයෙක් නම් කියමින් කෙනෙහිළි කිරීමටද සහෝදර පාර්ෂවයේ ඇතැමුන් පසුබට නොවුණි. කලා සාගරයක සිටියද කලාව යනු කුමක්දැයි අවබෝධයෙන් හින වීම මෙවන් මන්ද මානසික සංකල්ප කරපින්නාගෙන යැමට හේතුව සේ මම දකිමි. එම චිත්‍රපටය තුළින් ගෙනහැරපාන්නාවූ, ජීවිතයේ යථාර්ථය අවබෝධ කරගත හැක්කේ පහත් රසවින්දනයක මූලබීජ තම හිතින් අතුගා දමා, ජීවිතය, කලාව යම් පමණකින් හෝ අවබෝධ කර ගැනිමට යත්න දරන්නාවු අයෙකුට පමණි.

පසුගිය වසරේ වේදිකාගත කෙරුණු “හැපි ජර්නි” වේදිකා නාට්‍යයටද පේරාදෙණිය සරසවිය තුළ අත් වුයේ මෙවන් කනගාටුදායක ඉරණමකි. එකිනෙක මිනිසාගේ චෛතසිකයන් විග්‍රහ කරන ලද එම වේදිකා නාට්‍යය යම් තරමකින් හෝ අවබෝධ කරගැනිමට තරම් ඇතැම් සරසවි සිසුන්ගේ බුද්ධිය මුහුකුරා ගොස් තිබුණේ නැත. අවසානයේ රංග ශිල්පින්ට තම නාට්‍යය අතරමග නතර කර යාමට තරම් ‍වු ගෝෂා හඩ මධ්‍යයේ වේදිකා නාට්‍ය කලාවේ මුදුන් මල්කඩ වු පේරාදෙණියේ ගෞරවයද දියවි ගියේය. එම නාට්‍ය දැඩි නිහඩතාවක ගිලි මගේම වු ලොවක අතරමංවි සිට නැවත සම්පූර්ණයෙන් රස විදීමට මෙවර රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල එළඹෙන තෙක් සිටිමට සිදුවූයේ පේරාදෙණියේ අභාග්‍යය නැවත නැවතත් මතක් කරවා දෙමිනි.
“හැපි ජර්නි” වෙනුවට මුල සිට අග දක්වා හිනහව සහ අසබ්‍ය වචන පමණක් පිරුණු කලා කෘතියක් ඉදිරිපත් කළේනම් එදා ‘වල’ දෙදරන තරම් හඩින් හු තැබු සුළුතරයක් කඩාකප්පල්කාරීන් ඇති තරම් රසයක් ඉන් ලබනු ඇත. අළුතෙන් දෙයක් සිතීමට තරම් මොළය කළදක් හෝ වෙහෙසවන්නේ නැති පිරිසකගේ තත්වය මෙයයි. මෙවන් සුළු පිරිසකගෙන්, ‍විශය මාලාවේ නව්‍යතා පිළිබදව විමසා සිටිම පවා විහිළුවක් ලෙස සැලකිම වරදක් නොවේ යැයි සිතමි. නමුත් ලාංකේය අධ්‍යාපන රටාවේ මෙවන් දොශ සහගත අවස්ථා වෙනස් විය යුතුය. වනපොත් සම්ප්‍රදායෙන් මිදි නව මානයන් සොයා යාම කෙතරම් විනෝදාත්මකද යන්න සහ දැණුම වර්ධනය කරන්නක්ද යන්න පාසල් මට්ටමේ සිට සිසුනට කියා දීම සාරවක් ක්‍රියාවක් ලෙස මම දකිමි. එසේ නම් පාඩම් පොත් තුළ ගිලි නිදි මරමින් වද විදිනු වෙනුවට තමාට හැකි, විනෝදාත්මක ක්‍රම මගින් තම දැණුම දියුණු කර ගැනීමේ හැකියාව සිසුවාට ලැබෙනු ඇත. උගත් බව ඇති වන්නේ තමා ඉන්නා පරිසරයෙන්, උගන්නා දෙයින් පමණක් නොවන බව සිසුවා අවබෝධ කරගත යුතුය.

************* මා දන්නා යෙහෙළියක් පාඩම් කරන කල්හි දෙපා වතුර භාජනයක දමා සිටීමට පුරුදු වූවාය. ඒ තරමට ඇය වෙහෙස වි පාඩම් කළාය. නමුත් අවසානයේ වතුර භාජ‍නය නොමැතිව නින්ද යා නොහැකි තත්වයට ඇය පත් වූවාය ***************

 
 

අද්‍යතන සිංහලයා, ශ්‍රී ලාංකේය සංස්කෘතිය සහ බුදුදහමේ ආදේශනය

(සිංහලයා යනු කවරෙක්ද, නියම සිංහල කම, දේශීයත්වය සහ අනන්‍යතාව යනු කුමක්ද යන්න යම් තරමකින් හෝ විවරණය කිරිම සදහා මෙම ලිපිය ඉදිරිපත් කරමි)
දේශානුරාගය, ලාංකේය අනන්‍යතාව, බෞද්ධකම ආදි වූ මාතෘකා බොහොමයක් අද්‍යතනයේ බෙහෙවින් විවාදයට පාදක වි ඇති බව දක්නට ලැබේ. නමුත් මෙහි මා ‍බොහෝ විට දකින මුඛ්‍ය දුර්වලතාවයක් වන්නේ සිංහල බෞද්ධකම මුල් කර ගනිමින් අන්‍ය ආගම් සහ ජාතීන් දීන ලෙස හෙළා දැකීමයි. මම විමසන පළමු පැණය වන්නේ මෙයයි…
සිංහල බෞද්ධයා යනු කවරෙක්ද? දමිළ බෞද්ධයන් පිළිබදව ඔබ අසා ඇත්තේද?
දේශානුරාගය තිබිය යුතුය. නමුත් එය අන්තවාදි ලෙස ඔඩු දුවන රෝගයක් බවට පත් වූ කලිහි එයට අනිවාර්ය ‍ඖෂධයක් ලද යුතුය. නැතිනම් ජාත්‍යාලය නැමති රොග නිධානය තමන්ටත්, තම පරපුරටත් විනාශකාරි අනාගතයක් උදා කරවනු ඇත. සිංහලයන් එළාර රජු යටතේ පාලනය නොවුණිද? වසර ගණනක් පුරා උඩරට රාජධානි සමයේ දක්ෂිණ ඉන්දීය නායක්කර් රජ පරපුර යටතේ පාලනය නොවුණිද? මෙරටට රජවරු නැති වූ කල්හි විදේශීය නරපතීන් මෙරටට ආනයනය නොකළෝද?
අප කවුරුත් දන්නා විජය, පණ්ඩුකාභය, නිශ්ශංකමල්ල…. මෙකි නොකී නරපතීන් මෙහි ආවේ කොහි සිටද?
අද ලාංකේය බෞද්ධකම හිස මතට ගෙන ගිගුරුම් දෙන බහුතරයක් පිරිස් එදාද සිටියේනම්, මෙම රජවරුන් එතරම් කල් අප රටට නායකත්වය දෙනු ඇත්ද?
මා දකිනා සිංහලකම වන්නේ සැම එක්ව එකාවන්ව ජීවත් වීමයි. බෞද්ධකම වන්නේ සමානාත්මතාවය, ධාර්මිකත්වය, සහජිවනය වැනි වු දහසකුත් සමාජ වැඩදායී ගුණාංගයි. නමුත් ජාතියේ අභාග්‍යයකට දෝ මෙවන් ආකල්ප සිග්‍රයෙන් අප සමාජයෙන් තුරන් වී යමින් පවතී. අප ඉදිරි පරපුරට මෙම ඇතැම් පිරිසකගේ ආදර්ශයෙන් සම්ප්‍රේෂණය වන්නේ වෛරය, ක්‍රෝධය, ලේ පිපිසාව, අමනෝන්‍ය දුර්මත පිරුණු ආකල්පයන් වීම අභාග්‍යයකට කරුණකි.
මා ඔබෙන් අසන දෙවැනි පැණය වන්නේ ‍මෙයයි,
මිත්‍රවරුණි, සැබෑ දේශීය අනන්‍යතාවන්, අනාදිමත් කාලයක පටන් පැවතෙන හෙළ සංස්කෘතික නැමියාවන් ඔබට අර්ථ දැක්විය හැකිද?
මෑත වර්ෂයක කොළඹදී මා සහභාගි වූ ත්‍යාග පුධානෝත්සවයක් නිමිත්තෙන් පැවැත්වූ නරථන අංගයකදී අපගේ ආච්චි අමිමා කෙනෙකු පැවසූ අදහස මම ඒ ආකාරයෙන්ම, ඇයගේ අව්‍යාජ වචනයෙන්ම මෙහි ගෙනහැර දක්වමි. ඒ මෙසේය,
‘….නොදකින් මේ තේඋඩිච්චියෝ ටික විළිසංගයක් නැතිව පුක පෙන්නගෙන නටන හැටි…’
ඇය දකිනා සමාජ සාරධර්ම පද්ධතියෙන් පරිබාහිර වූ එම පාසල් සිසුවියන්ගේ නර්ථනය ඇයට අප්‍රියකර දර්ශනයක් වූයේ ඒ අයුරිනි. නමුත් යම් තරමකින් හෝ අධ්‍යාපනය ලද අප අතර වෙසෙන ඇතැම් පිරිස් අද්‍යතනයේ එළි දකින කලා නිර්මාණ වේවා සමාජ සංසිදිධි වේවා අර්ථ දක්වන්නේ උක්ත ආච්චි අමිමාටත් වඩා මුග්ධ අයුරින් වීම කාගේ වරදදැයි නොදනිමි. නමුත් ඔබ දන්නවාද? යාපහුව කැටයම් අතර ඇති කාන්තා නර්තන පෙරහැර. මේ නර්තන පෙරහැරේ කාන්තාවන් කරනම් ගසමින්ද යන බව ඔබ දැක තබෙනවානම් අද සමාජයේ කාන්තා නර්තන ප්‍රසංග හෝ වෙනත් එවැනි අවස්ථා අත්තනොමතික විවේචනයට ලක් කළ යුතුදැයි යන්න ගැටලුවකි.
තවද කලා කෘතියක් දුටු විට එහි නිර්මාණාත්මක බව හෝ වෙනයම් ගුණාංග, දෝශ ඇතොත් කලාව පිළිබද කරන විග්‍රහයකින් එය රසවිදිනු හෝ විචාර විවේචන කරනවාට වඩා යම් යම් මිණුම් දඩු තුළ බහා කරන අර්ථ දැක්වීම් යුක්ති යුක්තදැයි අසනු කැමැත්තෙමි.
උදාහරණයක් ලෙස චිත්‍රපටයක්, ගිතයක්, සිතුවමක් ආදී වූ කුමන හෝ කලාංගයක් විචාරයේදී….
‘…..මෙය සිංහල කමට කරන නිගරුවක්, මෙය ජාතිය කෙළසා ‍දැමීමක්, බෞද්ධකම හෙළා දැකීමක්…’ ලෙස ඒකීය රාමුවකට කොටු වූ සිමාවක සිට විග්‍රහය සාධාරණීකරණය කළ හැකිද යන්න ගැටලුවකි.
අප සිගිරි සිතුවම් අර්ථ දක්වන්නේ කෙළෙසද? … රාජ්‍ය ලරිපාලන සේවා තරග විභාගයේ ආදර්ශ ප්‍රශ්න පත්‍රයක අසා තිබුණු ප්‍රශ්නයක් දැක මට මාගේ ජාතිය කෙරෙහිම කළකිරිමක් ඇති විය. එහි අසා තිබුණේ
‘ඉන්දියාවේ අජන්තා සිතුවම් වලට සමාන සිතුවම් මෙහි හමුවන්නේ කවර ස්ථානයකද….’ යන ලෙසයි.
සීගිරි සිතුවම් තුලින් දේශීයත්වය නොදකින අප රටේ ඇතැම් අති පණ්ඩිතයන්, සිංහල කම, බෞද්ධකම, දේශීයත්වය කතා කිරිමට කට සෙලවීම පවා ජාතියට කරන නිගරුවක් ලෙස මම දකිමි.
මාගේ තෙවැනි පැනය මෙයයි,
ඔබට ප්‍රේමයෙන් මුසපත්වී පෙම් කළ හැකියි, ඔබ ගැහැණියක් නම් පිරිමියකු සමගද, පිරිමියෙක් නම් ගැහැණියක සමගද, නොමැතිනම් ස්ව ලිංගිකයෙකු සමගද ඔබට එක්විය හැකියි. නමුත් එය අශිෂ්ටත්වයකින් තොරව සමාජ කතිකාවතක් ලෙස කරළියට පැමිණීමේදී ඔබ එවන් දේ එළිපිට කතා කරනා පුද්ගලයින් දෙස වපරැසින් බලා සමාජය කෙළසන්නන් ලෙස ඔවුන්ට ගරහනු ලබන්නේ ඇයි?
මැතකදී මා ඇසූ විහිළු සහගතම කතාව වන්නේ පැරණි සාහිත්‍ය කරුවන් ලිංගිකත්වය එළිපිට කතා කොට සිංහල බෞද්ධකම වැනසූ බවට කෙනෙක් කළ ප්‍රකාශයයි.
මා ඔහුගෙන් අසන්නේ ඔහු දන්නා සිංහල බෞද්ධකම කුමක්ද යන්නයි. (මට හැගෙනා පරිදි ඔහුගේ බෞද්ධකම වන්නේ උක්ත සංසිද්ධි සැගවී සිට රස විදීම හෝ හොර රහසේ කතා කිරිමයි.) යමෙක් එවන් ප්‍රකාශයක් කරන්නේනම්, ලාංකේය විහාර කර්මාන්ත කොපමණ සංඛාවක, මිනිසුන් අතර ඇතිවන ලිංගික සම්බන්ධතා සිතුවමට, කැටයමට නගා තිබෙනු ඇත්දැයි විමසා බලන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි. තවද අවිචාරවත් ලෙස මෝහයෙන් කරන වැළදගැනීම් වලින් මිදී දෑස් ඉදිරියේ බැදි කඩතුරා මුදා සමාජය දෙස දෑස් විදහා බලන මෙන් ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිමි.
ඔබට සංස්කෘතිය යන්නට නිශ්චිත විවිරණයක් දිය හැකිද?
ලොව පුරා මා යම් තරමක් හෝ අධ්‍යයනය කළ සංස්කෘතින් විමසීමේදි පැහැදිලිව විවිරණය වූයේ එම එකිනෙක සංස්කෘතින් කාලානුරූපව නොයෙක් සමාජ ගට්ඨනයන් මත වෙනස් වීම් වලට ලක්වූ බවයි. අප හිස් මුදුනේ තබා කෑ මොර දෙන අප දේශීය සංස්කෘතියද මෙලෙස ස්වභාවනයන්ම වෙනස් වු බව ඔබට පවසනු කැමැත්තෙමි. එය එසේ නොවේනම් රොබට් නොක්ස් සිය ග්‍රන්ථය මගින් ලොවට හෙළි කළ අප රටේ නූතනම විවරණය අනුව තවමත් අප සමාජය එකී සංස්කෘතියේම හවුල් කරුවන් වනු ඇත. නමුත් කාලය, වෙනත් පරිබාහිර සබදතා සහ අධාපනය මත අප අද බොහෝ දුර පියමං කර ඇත.
අද්‍යතනයේ දේශියත්වය රැකගැන්ම උදෙසා ඇතිවී කිබෙන සුවිසල් ප්‍රයත්නයන් අගය කරමු. නමුත් ඇතැම් පිරිස් මේ මුවාවෙන් අවුළුවන්නට යන ජාති ආගම් භේදයන් නිසැකවම පිටු දැකීම බෞද්ධ වූ සිංහල වූ අප අතින් ඉටු විය යුතු ආවශ්‍යයික මෙහෙවරක් වන්නේය. අන් ආගමිකයින් හෙළා දැකිය යුතු බව බුදුරජාණන් වහන්සේ කිසි තැනක දැක්වූ බමක් මම නොදනිමි. උන් වහන්සේගේ දේශනය වූයේ සමානාත්මතාව, සහජීවනය, අල්පේචිඡ බව… ආදීවූ දහසක් වු ඉගැන්වීම් බව කියනු කැමැත්නතමි.
එසේම කිසිවකට ගැති නොවී නිවහල් චින්තනය තුලින් සමාජ යහපැවැත්ම යන්න අර්ථාන්විතව අවබෝධ කර ගන්නේ නම් මෙවන් විවාද විචාර කිසිවකින් තොරව යහපත් සමාජයක් නිරායාසයෙන් ඇති කර ගැනිමේ හැකියාව බොහෝ දුරට පවතින බව කිව හැකිය.

 
 
 
%d bloggers like this: