Posted by සිත්තරී මං on July 29, 2012 in කවි
hasithag
July 29, 2012 at 12:48 pm
නාගයා
July 29, 2012 at 1:32 pm
පහන් සිල නළල මැද නැගුනා හාත්පස මොහොතකින් පෙනුනා නෑසි ගිය සිහින් හඩ ඇසුණා සිහිල් මද පවනකින් තැවුණා හැගුම් හද මැවි මැවී දිළුනා දෑස නොව පහන් සිල තිබුණා ගිණි පුපුරු උපන් ගෙයි මැරුනා අවසනේ විලක්කුව නිවුණා….
thilini
July 30, 2012 at 6:27 am
ඇත්ත යාලු ඔයා කී කතාව මම මේ පදවැල් ටිකෙන් දැක්කා… දැල්වි දැල්වි තියෙන මොහොතට ආශාව ආලෝක විහිදුවාවි ආශාවේ කෙළවර නිශ්ෂබ්දතාවය අදුර රජයාවි
Fill in your details below or click an icon to log in:
You are commenting using your WordPress.com account. ( Log Out / Change )
You are commenting using your Twitter account. ( Log Out / Change )
You are commenting using your Facebook account. ( Log Out / Change )
Connecting to %s
Notify me of follow-up comments via email.
Notify me of new posts via email.
Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.
Join 29 other followers
කලාවට, සුන්දරත්වයට, රසාස්වාදයට, ඉතිහාසයට සහ උරුමයට කැමති සැම හට.......
Get every new post delivered to your Inbox.
hasithag
July 29, 2012 at 12:48 pm
නාගයා
July 29, 2012 at 1:32 pm
පහන් සිල නළල මැද නැගුනා
හාත්පස
මොහොතකින් පෙනුනා
නෑසි ගිය
සිහින් හඩ ඇසුණා
සිහිල්
මද පවනකින් තැවුණා
හැගුම් හද
මැවි මැවී දිළුනා
දෑස නොව
පහන් සිල තිබුණා
ගිණි පුපුරු
උපන් ගෙයි මැරුනා
අවසනේ
විලක්කුව නිවුණා….
thilini
July 30, 2012 at 6:27 am
ඇත්ත යාලු
ඔයා කී කතාව මම මේ පදවැල් ටිකෙන් දැක්කා…
දැල්වි දැල්වි තියෙන මොහොතට ආශාව ආලෝක විහිදුවාවි
ආශාවේ කෙළවර
නිශ්ෂබ්දතාවය අදුර රජයාවි